Verwachten

Voor miljoenen christenen is vandaag een nieuw jaar begonnen. Je zou elkaar bijna een ‘gelukkig nieuwjaar’ willen toewensen. Toch blijft het op deze eerste zondag van Advent stil. Het echte feest moet nog komen: Kerst. Dan zeggen we tegen elkaar ‘Gezegend kerstfeest’ of, als je katholiek bent, ‘Zalig kerstmis’. Maar zover is het nog niet. Wij houden nog even de pas in. Dat kost ons moeite in de tijd dat we gewend zijn aan muziek van Queen: ‘I want it all, I want it now’. Kerst krijgen we niet op commando. We wachten, oefenen. Vier zondagen lang. Langer dan Kerst zelf duurt.

Wachten en verwachten spelen een grote rol in ons leven. We noemen het vaak de voorpret. Denk aan Sinterklaas: de cadeaus kopen, het geheim bewaren. Wachten maakt het mooier. Het brengt je in de juiste stemming. Een kind dat een fatbike wil, begrijpt dat goed. Heb je er zelf ook nog voor gespaard, dan is het cadeau nog waardevoller.

Door te wachten zie je beter wat echt belangrijk is. Gedachten krijgen de tijd om te rijpen. Met Kerst gaat het om dat ene besef: dat God dichtbij wil zijn. Zo dichtbij dat Hij mens wordt. Dat idee is bijna brutaal. Het vraagt om zorgvuldig kijken en luisteren. Hoe herken je God? Wat maakt je gelukkig? Het kost tijd om te ontdekken wat werkelijk bijdraagt aan kwaliteit van leven.

De Bijbel vertelt vaak over wachten. Eén van die verhalen is dat van Zacharias. Hij was priester en werkte in de tempel. Hij bad voor zijn volk, maar ook voor een kind voor hem en zijn vrouw. Dan gebeurt iets onverwachts: zijn gebed wordt verhoord. Een engel vertelt hem dat hij een zoon zal krijgen, Johannes.

Moet je je voorstellen. Hij heeft er altijd om gebeden, dan krijgt hij het, en dan reageert Zacharias verbaasd: ‘Hoe kan ik weten dat dit waar is?’ Hij durfde het cadeau niet aan te nemen. Hij krijgt een teken. Hij kan niet meer spreken. Hem wordt het zwijgen opgelegd. Het verhaal heeft iets humoristisch. Een priester die dagelijks met God omgaat, wordt door een engel persoonlijk aangesproken, en hij kan ’t niet geloven. Juist hij, de professional, moet opnieuw leren wie God is.

De zwijgende Zacharias krijgt er de tijd voor. De tijd mag zwanger worden. Dat gun ik ons allemaal aan het begin van dit nieuwe jaar. Dat we leren herkennen wat goed is. Misschien schemert God daar wel doorheen. Vaak is het geluk dichterbij dan we denken. Soms hoef je alleen maar je hoop serieus te nemen. Te geloven in je droom.