Ds. Ron van der Spoel in contact met de bezoekers

‘Wees sterk en moedig’

‘Vijf maanden niet weten wat je moet doen klinkt voor jullie als niks, maar als je iedere ochtend opstaat zonder perspectief is dat naar’. Ds. Ron van der Spoel gaf zaterdag 14 november een inkijkje in zijn geloofsleven tijdens de inspiratiedag van de Elisabeth, het blad met een missie en een trouwe lezersgroep.

De Elisabethdag was bedoeld als een dag ter bemoediging van leden en geïnteresseerden. Er kwam honderden mensen op af. Het thema van de dag was: ‘Wees sterk en moedig, want Ik ben bij je’, een tekst ontleend aan het bijbelboek Jozua. Een tekst uit het bijbelboek Jozua. Aan ds. Ron van der Spoel uit Harderwijk de taak om het thema te onderbouwen.

Hij legde uit dat er nog woorden voorafgaan aan de tekst uit Jozua 1: 9, de woorden ‘Ik gebied je’. De context spreekt dus niet over supergelovigen. Integendeel, er is moed voor nodig om een stap te zetten. Wij hebben de pastorale neiging om mensen onder druk uit te nodigen dichterbij te komen en rust te zoeken. Het woord uit de Bijbel zet steviger in. God zegt: ‘Gaan’. Ron van der Spoel legde vanuit zijn eigen ervaringen uit, dat die opdracht leunt op de beloften van God en uiteindelijk houvast biedt om daadwerkelijk te gaan. Het is niet je kracht die doorslaggevend is, maar de trouw van God.

Hij illustreerde dat aan zijn persoonlijke ervaringen, eerst als ambassadeur en adjunct-directeur bij Open Doors. De mensen die hij tegenkwam in landen waar christenen vervolgd worden, zoals Pakistan, waren geen bijzondere gelovigen. Ze weten soms niet waar ze het zoeken moeten. Vervolgde christenen zijn niet stoer en niet meer gelovig dan mensen in Nederland. Iemand in de gevangenis kende angsten, maar wist zich uiteindelijk wel geroepen: ‘Je ziet hier niet voor jezelf. Je zit hier voor Jezus’.

Zo moeten we Jozua niet als een sterk en moedig man zien. Er liepen reuzen van tweeëneenhalve meter in Israël rond. Dat waren de soldaten tegen wie het volk Israël moest vechten. En toch zegt God: ‘Ga’. Een zelfde ervaring deed Mozes op, die wegkroop voor God. En Elia die bij de Horeb  een hernieuwde roeping kreeg. Ja, Jezus zelf, kende de aanvechting in de Hof van Gethsemané, maar hij zette door.

Ron van der Spoel zei dat hij en zijn vrouw op een zelfde manier de roeping naar Limburg hadden ervaren. Ze hadden met vrucht gewerkt in Amersfoort Vathorst. De gemeente was gegroeid van enkele tientallen mensen naar een grote gemeente met honderden leden. Ze voelden dat het werk een eerste afronding had gekregen. Ze stelden zich open voor een nieuwe roeping, hetzij in Noord-Groningen, hetzij in Zuid-Limburg. Het moment van afscheid kwam dichterbij en Ron en zijn vrouw hadden nog steeds geen duidelijkheid over een vervolg.

Daarop had Ron aan God gevraagd om een teken, of liever nog twee tekens. Hij kreeg ze. In de vorm van mensen die hem aanspraken op de situatie in Limburg. Een telefoontje van iemand uit Maastricht die zei: ‘Kom over en help ons’. En een vraag van Open Doors om een kantoor voor België op te zetten. ‘Als je zo duidelijk geroepen wordt, moet je gehoorzamen’, aldus Ron van der Spoel. Er kwam een bord in de tuin van het woonhuis met ‘Te Koop’.

De duidelijke roeping wil niet zeggen dat het gemakkelijk was in Zuid-Limburg. Rons vrouw Annette had al snel een baan als arts bij de GGD. Maar Ron liep met zijn ziel onder de arm, want mensen in Limburg hadden geen dominee nodig. Ze kenden het woord niet eens. Ron van der Spoel had daarop de gewoonte aangeleerd zich te introduceren als ‘een pastoor die mag trouwen’. Hij zag in met schaamte dat hij zijn identiteit kwijt was geraakt, en jarenlang had ontleend aan de verantwoordelijkheid als dominee. Hij ging ’s ochtends fietsen door Maastricht en ging bidden voor de straat waarin hij fietste en zegende de mensen die hij ontmoette. Het voelde kwetsbaar. Na vier maanden van stilte en fietsen, kreeg hij er gaandeweg vrede mee. Hij ontdekte: Als je kwetsbaar bent, kan de kracht van Christus in je komen. Pas na vijf maanden kreeg hij contact met het Leger des Heils die hem inzette voor het opzetten van buurthuiskamers. Nog weer later vond hij zijn weg binnen twee mannengevangenissen.

De Limburgse periode leerde Ron kracht te verwachten van God. En het leerde hem te vertrouwen. ‘Meer is het niet: geloven is vertrouwen’. ‘Als er iets is wat ik heb moeten leren in Limburg is alles los te laten, je podia’. Het duurde vijf maanden en er waren momenten dat hij er sterk mee worstelde.

Zo kennen alle mensen moeilijke perioden. Je zal maar een kind kwijtraken, om een voorbeeld te geven. Ron van der Spoel refereerde aan het boek ‘De keuze – Leven in vrijheid’ van Edith Eva Eger over haar leven in Auschwitz. Het boek maakt duidelijk hoe je met rouw kunt omgaan. Je hebt verdriet, dat mag en moet er zijn, en tegelijk helpt God met de opmerking dat je verder mag gaan. Het is met vallen en opstaan, zoals kinderen leren fietsen met steeds weer opnieuw te oefenen.