Godslamp blijft branden

Eén ding was bij de bevestiging van ds. Wim Beekman op zondag 16 september als classispredikant voor Friesland wel duidelijk: Je moet bij Beekman niet blijven somberen over de krimpende kerk. Want hoewel hij nuchter is over de krimp, staat voor hem als een paal boven water dat de kerk altijd een functie zal blijven houden. ‘Blijvende krimp is niet wat sociologen ons leren’, zei Wim Beekman tijdens zijn verbintenisdienst in Trinitas in Heerenveen. ‘Ze zeggen dat we onze meerderheidspositie kwijt zijn. Maar dat we niet zullen verdwijnen. Een deel van de bevolking is gelovig en zal gelovig blijven’.

Het was voorafgaand aan de dienst een drukte van belang op weg naar de nieuwe kerk in het Friese Haagje. Waar begin van het jaar de sollicitatiegesprekken hadden plaatsgevonden vond nu de bevestiging plaats van de eerste Friese classispredikant. Drukte alom. Al bleek een deel van de drukte Trinitas voorbij te lopen en naar het Abe Lenstra Stadion te gaan, waar Heerenveen zijn competitiewedstrijd speelde. Een niet onaanzienlijke groep koos evenwel voor de kerk. Onder hen Lieuwe Giethoorn, de man die in de sollicitatiecommissie had meegedraaid; en vicaris Arjen Bultsma uit Bolsward, lid van de Friese Raad van Kerken, en ook Karel Blei, de man die Wim Beekman nog kende van de tijd dat Wim synodepreses was.

Die synodepreses kwam aan het einde van de bijeenkomst nog even weer om de hoek kijken, toen Wim Beekman zijn vrouw de nieuwe classispredikant toesprak en aangaf dat alles anders zou worden nu Wim na dertien jaar parttimer te zijn geweest op 62-jarige leeftijd weer fulltime ging werken. Ze verwoordde steun aan hem in de keuze die Wim heeft gemaakt. Wim zelf reageerde op het passionele betoog en greep terug op de synodeperiode, toen hij als vermoedelijk de jongste preses ooit in de vaderlandse kerkgeschiedenis vier jaar leiding gaf aan de Nederlandse Hervormde Kerk. Dat was in een periode dat er thuis kleine kinderen rondliepen en achteraf, zo stelde Wim, had hij misschien niet iedereen die steun gegeven die hij of zij wel had verdiend. ‘Ik zie het als de grootste uitdaging dat nu goed te maken. Ik ben van plan dat aan mijn kinderen en kleinkinderen te laten merken. Want de eerste kerk is toch je eigen gezin’.

Wim Beekman ging in zijn meditatie in op de persoon van Samuël en diens roeping op jonge leeftijd. ‘De tekst heeft me bemoedigd. Want het was toen  niet anders dan nu. We moeten God soms met een lampje zoeken. Maar er blijft een lichtje branden van de lieve Heer. Het is maar de vraag hoe we daarmee omgaan’. Aan het einde van de meditatie roemde de nieuwe classispredikant het werk dat in de kerk plaatsvindt. ‘Samuelswerk noem ik dat’. En afrondend: ‘Laten we maar gewoon beginnen, zoals de jonge Samuël begon, nadat hij de Heer had horen spreken; hij zette de kerkdeuren open’.

Zoals elke verbintenis van een classispredikant waren er gemeenschappelijke elementen; zoals de verbindingstekst en gezang 840 uit het liedboek. En er waren eigen, in dit geval typisch Friese accenten. Ouderling Tine de Vries verzorgde het gebed van de zondag en de schriftlezing in het Fries. Onder de teksten op de beamer was de Friese vlag zichtbaar. En voorafgaand aan de dienst waren er foto’s geprojecteerd van diverse Friese plaatsen, met natuurlijk ook een plaatje van de Friese kaatssport en het fierljeppen en van de festiviteiten in het kader van 'Leeuwarden culturele hoofdstad'. Het lied bij de zegen werd door iedereen in het Fries gezongen:

“God, skink ús de moed ticht by Jo te bliuwen,
dan sil neat üs hjoed ütinoarren driuwe.
Jo sill’ dei oan dei oer ús gongen weitsje,
skriemen en ek laitsjen draacht jo seine mei.

Naast een woord van welkom vanuit de classis (ds. Jaap Vlasblom) en vanuit de synode (Yke Luinenburg) sprak ook Klaas Dijkstra. Hij heeft bijna twintig jaar het werk van scriba PKV en regionaal adviseur van de classicale vergaderingen ingevuld. Hij gaf Wim Beekman een grote kist met daarin geschriften die voor het werk van pas kunnen komen. Klaas Dijkstra gaat verder als consulent bij de landelijke  kerk voor het beroepingswerk.

Iedereen kon na afloop de nieuwe classispredikant de hand schudden. En natuurlijk heeft zo’n moment ook iets van een reünie. Ds. Hinne Wagenaar was er, de man die in amper zes jaar tijd het klooster van Jorwerd tot een landelijk bekend fenomeen wist te maken. En ds. Margarithe Veen, voorzitter van de Friese Raad van Kerken. En verschillende zzp’ers binnen de Protestantse Kerk waren er. Het werd rumoerig in de receptieruimte. Een schril contrast met de voetbalsupporters die inmiddels uit het Abe Lenstra Stadion terugkeerden naar huis. De uitslagen ’s avonds bij Studio Sport maakte de ingetogen aftocht van de shirts met de pompebladen duidelijk: 3 – 5 was het geworden.

Foto boven: Twee bezoekers op een geïmproviseerd knielbankje (zie ook de foto van de andere zijde op de openingspagina van deze website)
Foto onder: Wim Beekman drukt de handen van honderden bezoekers